Hello. I'm a grid based layout focused on your Content. Greet your visitors & Showcase your work with style.

Facebook Like Box

Total Pageviews

Powered by Blogger.

Marcadores

Search

Showing posts with label story. Show all posts
Showing posts with label story. Show all posts

So ... swimming through my Twitter stream there was someone sharing a link to some surprising photos from Afghanistan.  There were nice photos of the 60's,  where all seemed much more modern that Portugal for instance at the same time. Modern, relaxed and just plain nice.
 
And i tough what happened here ? here's my very short findings on this subject.
 
I'll start in the very begining of the XX century when Afghnaistan was amidst their War of Independence from the British.  Fight here ... fight there and so on. More or less independent with strong British influence.
 
Around 1919 we have King Amanullah fighting for progressive reforms such as woman's rights, educational rights, and freedom of press. He travelled to Europe and got impressed with the modern movements there so he started a very liberal path to modernization going much further than other countries already on the same path like Turkey (Ataturk) and Iran (Rezah Sha).
 
Among those changes were tax increases and compulsory military service. Also poligamy and children marriage were forbidden and enforced with an ID provided by the government.
Rural backward independent areas were not happy with the central intervention on private affairs.
 Tribal leaders lost all power as everything went through the new central government system (military recruitment, law interpretation, etc.) The Reaction of Afghan Clerical and Tribal Forces to this social change led to Khost Rebellion defeated in 1925.
 
Eventually the king was murdered by a highschool student. Afterwareds came King Zahir Shah  who ruled since 1933 for four decades. First with lots of reforms with mixed results and from 1953 onwards with a close connection to Soviet Union. Afghanistan remained neutral during WWII. Afterwards benefited from USA and USSR cold war and their foreign investment led to building Afghanistan's main highways, airports and other vital infrastructures.
 
In 1978 comes the SAUR Revolution by PDPA party who overthrew the King and abolished the monarchy.  Soviet Union sent thousands of military advisers to support the communist People's Democratic Party of Afghanistan (PDPA) new government. Civil war waged by guerrilla mujahideen (the same tribges that fought Westernization) against government forces countrywide. It was in part a City/Countryside class war.  By mid-1979, the United States had started a covert program to assist the mujahideen.
 
The Soviet war in Afghanistan lasted nine years from December 1979 to February 1989. Part of the Cold War, it was fought between Soviet-led Afghan forces against multi-national insurgent groups called the Mujahideen. USSR was fighting religious extremists and the USA was fighting Comunism.
 
After the war the Islamic State of Afghanistan was created. Taliban were a political force.
Taliban grew and eventually the Taliban's Islamic Emirate of Afghanistan was born.












Every now and then i come up with a great idea that lacks funds. Eventually also lacks time. Right now, though, everything looks bright and it seems a great doable idea. Get a bag and 2 t-shirts and go round the world for some time. 2 Months would be great. The money spent on these 2 months wouldn't be so great but i hope to find a soluction for that anythime soon. Or nexrt year. I could repeat and try to see new stuff on the Bangkok-Singapore route .. maybe Phuket, maybe hop to Camboja, Cameroon Highlands, Singapore zoo and repeat the food in Singapore. Afterwards i would head on to Australia for some desert, beach and all'round good time in Aussie land and in the end from LA to San Francisco with a few natural pakrs tossed in along with a few Las Vegas chips. Back home. The real dificult part in this journey is the decision to do it.

DO IT.
Torres Novas. Escola Secundária Maria Lamas. Um verao qualquer ao redor dos 13 anos, joguei neste campo cada um dos dias em que nao estive em Sao Martinho do Porto. Contra gente mais velha que eu. Contra gente que jogava mais que eu. Muito mais que eu. 1 ano mais tarde eu e o Recruta pequenino, ganhamos um jogo de 2x2 contra o Lobo e o Recruta grande. Nesse mesmo ano ganhamos um jogo de 2x2 contra o Prof. Mané e o Prof. Monteiro. Durante uma mao cheia de anos aqui terminavam as minhas tardes de Basket. Um dia o Carlos respondeu á minha mae que eu sempre estava aqui. Sempre. Aqui eu e a Sandra ganhavamos a tudo e a todos. No final dos jogos, cansados e deitados no cimento quente, faziamos festas improvisadas com copos de papel a transbordar de água.

Quem se lembra desta Escola? Quem se lembra deste campo de basket?













Next weekend i'll be heading on to Rome. No money in my pocket but a world of illusion. Hope that's enough somehow. I'll be sleeping near St. Peter's Square.This time i hope i can see the Pope and eventually ask his opinion on Benfica's current form. I'm sure the Catholic church has been following closely the production of the men in red. Specially because Benfica's coach goes by the uncommon name of Jesus. Not Belzebu, Batman, Garfield or Apple Pie ... Just Jesus. He does look kind of weird and crazy but i guess the original Jesus didn't qualify for the "Most Handsome Hebrew this side of the Eufrates". Hey .. this is me just guessing, i really don't care as long as my team keeps winning. So when the Pope comes out his windows, waving, among cheers and long live the Pope chants, i'll throw in my litle stone of wisdom in form of a whistle or song. "Allways look at the bright side of life" by the Monty Pithons was a serious contender but i'll settle with "Ser Benfiquista" our Benfica hymn. I'll try to train a pidgeon or two to emulate our team's Royal Eagle flight before each game ... hope that goes well.
Best Wishes,
Pedro

My Hotel : Orange Hotel, Fluffy Beds
My Team : Benfica, the Mighty Ones
My Pope : Benedict, the Joyful
My Pizzeria : MangiaNapoli, with or without Cheese
My Pidgeon : Not an Eagle but close
Este é o melhor jogo que existe para a Nintendo Wii. Digo isto com toda a autoridade que 3 dias de jogo ininterrupto me dao para dar opinioes ao calhas. Tenho 21 jogos, obtidos de uma forma mais ou menos lícita de amigos comunitários e de todos estes jogos, Rayman Raving Rabbids é o melhor. Se tens a tábua melhor ... tens 1001 e uma coisas mais dentro do jogo para desfrutar. Yupeeeeee.

Infelizmente e porque tudo o que é materialmente bom sempre acaba (hehe) esta tarde deixarei de ter consola outra vez. Retorno a Wii ao seu dono, pensando que num futuro mais ou menos próximo também eu terei uma coisita branca com um pontinho azul junto á televisao em frente ao sofá. Uma só para mim. Se nao sabes o que oferecer ao Pedro no Natal de este ano...

Download Rayman Raving Rabbids : LINK








From my unfinished collection : my legs. It ranges from a wide selection of 5 photos taken on a 2006 September trip of a group of friends to India. A journey of discovery, chicken burgers, cows and a long everlasting friendship rekindled from my early internet days in my hometown library backroom. My loyal CanonA20 and me clicked on several ocasions (totaling 5) to end up with such a valuable photo-"reportage" document. People often say that hairy legs are a small glimpse into one's soul. Well, i present the world with a whole lotta soul today. And water. In the background sometimes. Most, of the times. From left to right i now present each and everyone of these "soul snatching" moments:

1. Legs on mini desert
2. Legs on swimming pool, 'cause sometimes it's just too damn hot to do anything else
3. Legs on Ganges (they're still attached to the upper part of my torso)
4. Legs on some palace we called home for just 20€ a day
5. Legs on mini desert camp

краката ми. Moje Noge. Nohy. Mine Ben. Minhas Pernas. Hоги. Meine Beine
Os cascos de um Okapi ás vezes estao fartos. Ás vezes , durante meses já gastos, os cascos de um Okapi nao o sao mais. Ressentem-se de pessoas, cidades, animais. Chega a pensar em dias marcados, que tudo ... é sempre demais. Adormeço á noite, mudo.

e

Sonho caminhos. Sonho sol. Sonho areia branca e fina. Sonho sonhos pequeninos com sabor a Mar. Sonho sonhos grandes enormes que traquinas se evaporam com o toque meigo de um olhar. Quero tanto, tanto Ar.

entao;

desperto e ... chega o cansaço . O Sol pastel que sempre me encontra num doce e suave abraço . Labios quentes fugidios, sabor a morangos, bolo e bagaço. De cascos de Okapi tao perdidos que estavam ... nem um só traço.

Que caço hoje com este laço velho que faço?
Aquest es el castell del meu poblet a Portugal. Es diu Torres Noves aquest poble petit. Jo he sigut petit una vegada i a las nits de divendres jo i uns 4 o 5 amics pujavem al castell per la nit. Parlavem de coses, de noies pot ser, dels partits de basket del dissabte seguent. De com mai el Benfica ho feia be. Teniam sempre una ampolla petita de Ginginha .. que dolcet. Al final de les nits sempre molt llargas als 5 semprem tancavem la nit fent una danca rara i cantant com uns bojos musicas genericas de Sinatra .. o pot ser invencions delirants de teenagers amb massa Ginginha a la sang.


Não sei precisar o momento (ou em realidade momentos) em que este TorrejanoAlbicastrense pensou ou decidiu cruzar o escudo invisivel que o mundo traçou á sua beira. Tejo ao Sul e a cordilheira da Serra de Aire e Candeeiros a Norte. Bem vistas as coisas, esta novela Queirosiana começou um pouco depois de nascer. Um médico de familia com uma voz forte o suficiente para soar autoritária disse para a senhora minha mãe: Praia. Praia e Mar! Muito Ar. A resposta a tão criptográfica mensagem chegou em forma de concha numa qualquer praia do fabuloso litoral português. Anos e anos se passaram em que cada um dos fins de semana que Deus (Jesus e outras multicúspides entidades sobre-naturais) tão zelosamente colocou no nosso caminho, foram passados nesta linha imaginária (imaginária para todos voçês, Bem Real para mim) entre Proença-a-Velha na Beira Baixa e São Martinho do Porto na Extremadura. Cada fim de semana de Deus, cada período de férias de glória ... era passada neste eixo. Não me queixo. Inevitavelmente algo teria que passar. Aconteceu Armação de Pêra. Aconteceu Viseu. Descobri que o Mundo não acabava na fronteira com Espanha (esse grande desconhecido ... exportador de um grupo de jovens em bicicleta, assobiando furiosamente uma canção bonita de Verão Azul) a Este. Ou sequer na pequena ilha em forma de Baleia que quando le apetecia e o senhôr do tempo assim o deixava nos agraciava com uma visita efémera no meu horizonte. Aconteceu Valverde del Fresno. Onde cada Páscoa em romaria nos juntávamos para ir comprar caramelos espanhóis. Os outros, os do outro lado da fronteira vinham em romaria a comprar todas as toalhas havidas e por haver a sítios tão sinceramente nossos como Monsanto da Beira, Idanha-a-Nova ou Fundão. Na praia em que cada ano religiosamente eu cumpria a ordem que deram à senhora minha mãe "Praia. Praia e Mar! Muito Ar", pessoas de muitos lados, gente de muitos sítios enchia a minha imaginação com palavras raras, paises impossiveis e fotos de Neve. Ne-Ve. Aconteceu Covilhã e os jogos de futebol improváveis (na mesmíssima Torre) e festas Rave condenáveis (no antigo Sanatório) e os flocos de neve que nunca cairam enquanto fui um dos filhos adoptivos da "Cidade Branca". Aconteceu que uma menina me treinou. Basket,vida e viagens. Cruzei-me no seu caminho e descobri India. Uma outra menina que vi do cimo da minha mui nobre bicicleta Azul Babe ensinou a mim Espanha e Itália. Uma outra deitada nas areias da minha concha deu-me todo o Sul de Portugal. Um Okapi deu a mim toda a Costa Maritima de Europa. Eu punha a fome .. o mundo a vontade de comer. Sei agora .. devagarinho, que esta refeição não chegou sequer ao aperitivo. Eu morro de Fome e tu?
i first arrive here when i was 80 days old.I hated water. I loved playing football. One day someone draged me into the water. My Norwegian friend, Endrik was horrified as he grabed the football that i left unwillingly in the cold humid shell filled sand. After that i never left water. Unless i was playing football in the afternoon before returning to camping. My very first friends in here were a Norwegian boy and Girl, a finish boy with a father that looked like Santa Claus, a french girl i asked to be my girlfriend while hanging on a lamp (a la Dancing in the Rain), 4 spanish brothers (3 girls, 1 boy) that went everywhere on their bikes and teached me Verano Azul. Before 9 years old i didn't had a friend i could talk portuguese to. Most of the times we comunicated by pictograms on sand. Little Boy pissing to explain i had to go to the Bathrom. Ball and water (play football on the beach?). My work during those years was to be on my bike, wash dishes, play football and see how much of last years kids came back again. Only Endrik repeated himself a few years in a row. I went to the Circus just by the camping. Chen. Cardinali. I saw how circus people got all their elephants togheter, went to the beach and washed them halfway to the dunes from the camping. One time i even went with the Nederlands family that controled all the aquqatic activities in Sao Martinho to take a Dolphin outside the bay. The dolphin was lost. The first time i kissed a girl was in the camping. The first time a girl kissed me was in the camping. The first time i drank Baileys. The first time i went to a discoteque. The first time i asked a girl out. The first time i asked a girl in. The first time i cooked pasta. The first time on the ocean. The first time i bought a condom. The first time i drove a bycicle, a motorbike and a car. The first time i slept out. The very first time i fell in love was in the camping while washing dishes. I washed these dishes like never before on the history of washing dishes. The first time i woke up dressed in girls clothes on top of a dune with loads of chocolate mousse all around and a woman in my harms. There were a lot of last times in here. The last time someone stole me a kiss. The last time i fell love. The last time i was really surprised . So many things start and end in this place. I wouldn't want it any other way. Full and Alive.
Hoje, sem saber porque deu-me para ouvir Tunas na Internet. O caminho que percorri para chegar aqui foi : 25 de Abril, revoluçao, musicas password, Grandola Vila Morena, E depois do Adeus, Paulo de Carvalho, Azeituna. Agora estou a ouvir a Tuna de Medicina do Porto a cantar Mulher. Muito recomendavel. Lembro que sai de Lisboa para ir-me encontrar com amigos da Estudantina em Braga. Chegar lá, telefonar e ser informado que já estavam em Coimbra. Por sorte, Portugal é uma casinha de bonecas pequenininha ... e em Braga estudava uma das minhas Paixoes Platonicas. A Inha. Onde estás ? Em Braga? Eu também. Yupeeee Nada se perde tudo se transforma.

Serenata : Mulher (mp3)

Revolution 1.0 : E Depois do Adeus (Youtube)
Tenho umas sapatilhas novas para jogar o Basketebol. As sapatilhas sao vermelhas e pretas e brancas. Eu jogo basquetebol ás segundas, quartas e sextas. Desde que tenho 13 anos eu jogo o basquetebol. Primeiro na minha escola , a escola Secundária Maria Lamas, depois no Clube Desportivo de Torres Novas, na selecçao distrital de Santarém, na Universidade da Beira Interior, na praia de Carcavelos á meia noite, na cidade universitaria junto a muitos meninos da Damaia, no Clube desportivo da Mata de Benfica e agora no Ginásio UBAE no Carrer Perill. As primeiras sapatilhas que tive foram também as que eu gostei mais. Durante 3 anos seguidos comprei o mesmo modelo (umas Air Jordan muito bonitas). O senhor da loja de sapatilhas era meu amigo e chamava-me Paletas porque a primeira vez que fui comprar sapatilhas com o cartao jovem tinha um boné. Todos os anos o senhor da loja telefonava para os senhores da Nike no estrangeiro e pedia o modelo X numero 44, e meio, para o Paletas. Todos os anos eu ia em Setembro antes de começar a escola á Caixa Geral de Depósitos fazer o meu cartao jovem e ao sair, passava pela loja das sapatilhas porque tinha 25% de desconto e era jovem. O treinador numero 3 que tive, tornou-se no meu melhor amigo. E porque era uma menina, posso dizer que se tornou na minha melhor amiga. Durante anos o autocarro do clube desportivo de Torres Novas era mixto. Rapazes e Raparigas. 15 anos. Juntos . No autocarro. Durante horas largas. Xiu! Uma vez tinhamos também uma carrinha que lhe custava a arrancar. Quando arrancava começava a andar muito devagarinho e nós tinhamos que saltar para dentro em andamento. Uma vez em Santarém um jogo terminou tao tarde, que eu fiquei a dormir em casa de um adversario. E a mae dele fez Molotof. Uma vez ganhamos um torneio de 3x3 a nível nacional .. e fui entrevistado para a TV. E depois descobrimos que o jogo nao tinha realmente terminado e perdemos. E fui entrevistado outra vez , e disse : pensava que tinha acabado. O basket nao acabará nunca. Este ano estas sao as minhas sapatilhas novas. Sonhos renovados por 365 dias. Até já.















06.50
i have half a pillow inside my mouth. Under the smooth pearl sheets i feel several pairs of legs. Some are mine. Roll over. I have mint flavoured hair in my mouth. that feels good. Fall asleep.

10:15
I'm breathing hair. I feel like a modern day AquaMan ... evolved , revolved. One smooth kiss on her neck. Oh, So warm it is. Awakened at the touch of my lips with her skin. Good. Morning?


11:41
Drag myself out of the love nest to uncover a glorious sun drenched day outside. My hand dances around a red and gold jukebox i like to call BabyGirl. I choose Massage Jazz. Glide back to bed. So warm inside. Our eyes get lost in the horizon. Menage a trois between the park's green, grey and the white & blue of the sky.

13:02
I'm still holding her in my harms, hair in my cheek. The world won't get me out of here. Her eyes rollover, her body contorts like a cat waiting to be caressed. Her perfume drawns me again .. and again. I feel dizzy. Madly in love. She wispers "we go .. out ? sun and green ?"

yes . please . i feel cheap, sold and alive .












Just came back from Singapore. 4 intense fast paced days in which i enjoyed as a midget (a phrase that a friend from work uses a lot.. what does he mean?). This time instead of the usual (once) food in your belly every 2 hours ..and i may allow you to breath in the meantime kind of thing .. i was attending an amazing Wedding from long last friend Karen Cheong and the love of her life, Tony Fairlie. The guests (young ones) all have a part on a Singaporean Wedding. Part of the weekend ritual involved a night on Karen's house going all over the big day schedule timeline. People knew what was happening and routinary things were not left to chance. Only the good parts were not schedulled or practiced ... like the tears in some speaches, and the overall emotion and good feeling running free througout the day.













I still had time to taste a few already highlights of my life's culinary experience : Frogs Legs in an amazing sour sauce (Thanks June!), and Oyster Eggs with a chili sauce. It was the second time i was in this place in SG Chinatown and i still think that this place has a lot more to offer. In case i come back that's a place i'll be definitly checking again and again.

Apart from food, high temperatures/humidity and a full day reserved for the wedding i still managed to find time to go on being a tourist and also to share a litle bit of Singaporeans national sport : Shopping. Every tent, hut, shop, mall or complex was with 20/30 and 60% discounts. They said it was to promote selling before Christmas. They were expecting bigger numbers after Christmas. They should adopt that here in Spain/Portugal .. not that i have lots of money to spend ..hehehe. ( i may give you my bosses's email address so that you can change his mind on wages) .

I came back richer, humanly wise. A have made a few contacts that may one day become friends or visits in my own town (towns/countries) Barcelona, Lisboa, Spain and Portugal.

I'll put up some photos of the wedding in here later on.
Be in peace and best wishes to the happy couple Tony & Karen! Luv YA
Uma vez peguei numa amiga recente, (polaca, jovem e bonita) cruzei a serra de Sintra e aterrei ao entardecer/início de noite no Cabo da Roca. Bolos típicos quentinhos no colo. Saímos do meu carro para a ventania lá fora. Portátil e bolos na mão. Ambos quentes. Sentamo-nos no chão junto a um pequenino muro, para não sentir o agreste do local. Desembalamos os nossos doces, sorriamos para as nuvens vermelhas e de mil outras cores e o som que jorrava do computador preenchia os poucos espaços em branco. "Such a Perfect Day" Lou Reed. A partir desse momento esta menina ficou especial para mim .. a minha pequenina Zlotko. Outro dia .. no extremo oposto desta jangada que nunca irá a lado nenhum de nome peninsula ibérica, surgiu este entardecer que me enterneceu. Saio da minha feina com um sorriso nos lábios, beijo pronto a sêr disparado na tua direcção ... Pim ... Pam .... Pum.
acordo depois de mil mais acordarem antes de mim. Olho para o lado e continuo no meu sono meio. Saio à rua e debaixo de um vento que me lambe a cara, caminho suavemente por entre cadeiras, mákinas fotográficas furiosas e caes rafeiros. Fecho os olhos e cheiro tudo o que me envolve. Sinto-me bem. Penso em mil e uma coisas que esqueci em tanto andar. Troco de lingua como quem troca de lado numa cama pouco estreita. Mil pessoas. Todas com uma missao. Nem um missionário. sigo pé ante pé , nunca caminho ordinário .
ele há coisas... Carnaval passou. Existem alturas em que estamos predispostos para a festa. o carnaval é uma boa altura para isso. sentir bem e alegre e feliz. Outras alturas existem que não nos deixam sequer esboçar um sorriso que somos logo xicoteados com violência por tristezas e melancolias que nos invadem como um tsunami danado da vida. estava eu deserto para sair sambando na rua, quando invadiu eu uma daquelas sensações de tristeza cinzenta e seca com sabor a bacardi e meu corpo não descansou enquanto não tivesse no meu dvd do Lidl o bom do Nick Cave aos berros. "Into my Harms" dizia ele ... deitei na minha piscina para anões, velas verdes desfraldadas ao vento e deixei-me ficar. Já aprendi a não lutar contra estas forças da natureza. Fecho os olhos ... murmuro algumas das palavras que o nick berra na divisão ao lado e em pensamento abro os braços para todo o carpir que quiser tomar um bocado de mim . Toma-me. Depois de aberta a alma, peguei na batuque e saí no pedaço. Karnavhal !!!

muitas vezes vou a descer a rua e individuos chegam ao pé de mim e dizem : ó pedro .. fado ?
É verdade. Ouço Fado. Gosto de Fado e "prontos". Então e porquê ? Porque entre muitas outras coisas existe um fado para cada situação de vida. (...) Era eu miudo. Recém entrado na mui nobre Universidade da Beira Interior. Um dos passatempos favoritos de eu era entrar no comboio em direcção á Beira Interior, sair e voltar a entrar no comboio em direcção a Lisboa. Vinha para Lisboa passear. Ouvir música, comprar bugigangas na feira da ladra e deitar de barriga para o ar no miradouro de São Pedro de Alcântara. Deitava na relva com o meu walkman e sorria. Quando chegou o dia de me encontrar ali com o meu primeiro grande Amor, a música que saía sem pedir licença do meu walkman era a Estrela da Tarde (Carlos do Carmo / Ary dos Santos). Assim quando vejo a menina surgir ao longe naquele final de tarde, estas eram as palavras/sons que estavam a entrar em mim :

"Era a tarde mais longa de todas as tardes que me acontecia,
eu esperava por ti, tu não vinhas tardavas e eu entardecia ..
Era tarde, tão tarde, que a boca tardando-lhe o beijo, mordia
quando à boca da noite surgiste na tarde tal rosa tardia
quando nós nos olhamos tardamos no beijo que a boca pedia
e na tarde ficámos unidos ardendo na luz que morria (...) "

É assim que as músicas ganham vida em nós. É assim que pequenos instantes ficam marcados como momentos únicos na pequena vida de um pequeno rapaz. É assim que muitas e muitas pessoas continuam a ouvir fado. Continuam a ouvir vida.
na longa e distante linhagem de máscaras que usei para o Carnaval podemos encontrar uma magnífica fantasia vermelha de pai natal. Creio que foi a única vez que fiz algum esforço para parecer "algo". Uns jeans, t-shirt vermelha, barrete de pai natal e uns óculos de rave sem lentes. Foi um sucesso. Miúdas que não me largavam, copos grátes, etc. Fiquei maravilhado. Este ano é suposto encontrar algo .. talvez uns cabelos ondulantes. Vou é pintar o cabelo. De azul "babe" ... Aqui estou eu com uns ursos na cabeça (sempre é melhor que caspa) . Carnaval ... charlie brown ... ye ye ye.
eu vou estar lá daqui a pouco. Para apenas mais uma desilução ou para uma grande festa. Apesar de também sêr do Liverpool desde pequenino, tenho de sofrer pelo meu Benfica hoje! Quando eu miúdo além de ser fã do Néne também o era do pequeno grande Ian Rush ... hoje além de querer vêr o benfica ganhar quero também vêr o Fowler a fazer o que sabe (menos marcar golos claro) ! Que ganhe o melhor ... e que o melhor seja o Benfica por estranho que pareça !

e tal como previsto por 65000 almas (e mais uns vários milhões por esse mundo fora) o Glorioso voltou a sê-lo. Ganhámos. E bem ... porque eles não jogaram nada. Se não queriam jogar que viesse uma outra equipa qualquer ! 1-0 Valeu a pena ir ao estádio ! E gritar a plenos pulmões enquanto podemos : Niguém pára o Benfica ! Niguém pára o Benfica ! Niguém pára o Benfica !
author
Jake Simms
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt utlaoreet dolore.